చెబుతుంది - గజల్

నీవు ఖాళీచేసిన కుర్చీ ఏదో చెబుతుంది
నీవు పంచిన మాటల మూటలే విప్పుతుంది

బెదురు బెదురుగా ఆఫీసున అడుగెడ్తే
నేనున్నానని నీవిచ్చిన భరోసాయేదో చెబుతుంది

జీవితమైనా కాగితమైనా స్వచ్చమైనదంటూ
విప్పిచెప్పిన గీతలలోని రాతలనేవో చెబుతుంది

పరిచయాలు పెరిగిన పనిదారుల్లో
ఆకలిగమనించి పంచుకున్నదేదో చెబుతుంది

కలతచెందిన మనసు కన్నీరయితే
వెన్నుచరిచి వూతమిచ్చిన వైనమేదోచెబుతుంది

ఎవరొచ్చి ఆక్రమిస్తారోననే దిగులు
అలజడై పెరిగే గుండె ధ్వనిదేదో చెబుతుంది

నీవొదిలిన కుర్చీ భర్తీ అవ్వొచ్చేదో రోజు
ఎన్నటికీ నా మదీ నిండని వెలితేదో చెబుతుంది 

( This ghazal for నిషిగంధ నిషి
ప్రక్క కుర్చీలోని సహోద్యోగి వేరే ఉద్యోగానికి వెళ్ళితే కాళీ అయిన కుర్చిని చూస్తే గుర్తొచ్చే, మిస్సయ్యే అంశాలు  )

అందంగా వుంటావులే - గజల్

ఏ రూపులో చూసినా అందంగా వుంటావులే

నీవుచేసే ఏ పనిలొనైనా అందంగా వుంటావులే

తెరతీసిన ఆకాశంక్రింద నిదురపొద్దుల కసువులూడుస్తూ

అహ్వానించే తొలికిరణంకన్నా అందంగా వుంటావులే

బహుళ అంతస్థుల భవనాలలో పూలకుండిలు సాగుచేస్తూ

పూయించిన పూలగుత్తులకన్నా అందంగా వుంటావులే

దమ్ముచేసిన మడులలో వడివడిగా నాట్లేస్తూ

వూడ్చిన నారుమడులకన్నా అందంగా వుంటావులే

త్రోవ తప్పి బెదరిపోయిన చిన్నారిని బుజ్జగిస్తూ 

ఓదార్చిన లేతబుగ్గకన్నా అందంగా వుంటావులే

చీకటి రెక్కలుచాపి దుప్పటి పరిచేవేళలో

వెలిగించిన దివ్వెవెలుగుకన్నా అందంగా వుంటావులే

అనురాగపు సిరులునింపి మమతల లాలింపులతో

కనిపెంచిన అమ్మకన్నా అందంగా వుంటావులే

నినువర్ణించేందుకు ప్రణమిల్లే  పదాలకూర్పుల్లో

జానురాసిన పాటకన్నా నీవే అందంగా వుంటావులే

అమ్మమనసు - గజల్

* * *

పండువెన్నెల కన్నా చల్లనిది అమ్మమనసు

నిండు జగమంతా ఎరిగినది అమ్మమనసు

గోరుముద్దలు తినిపిస్తూ చందమామచూపిన
మురిపాల మీగడ పాల బువ్వైనదీ అమ్మమనసు

బుడిబుడి అడుగులకు చూపుడు వ్రేలునిచ్చి
వడివడిగా పథాలలోకి నడిపినదీ అమ్మమనసు

భాను కిరణాలతో ఉదయరాగ మాలపించి
ధాత్రికే సహనం నేర్పినదీ అమ్మమనసు

జగతిని మమతల నెలవుల కాంతులలో
జ్యోతియై కరిగికరిగి వెలుగునిచ్చినదీ అమ్మమనసు

అనుబంధాలు పెనవేసే జాడల జాతరలో
సువాసనల గంధమై పరిమళించినదీ అమ్మమనసు

పద్మాలు వికసించే శరత్ చంద్రకాంతిలో
స్వాతి ముత్యమై మెరిసినదీ అమ్మమనసు

ప్రేమనెరిగిన శ్యామాక్షరాల యింటిలో
సిరులనిచ్చే శ్రీ నివాసమైనదీ అమ్మమనసు

విజయ పథాన నేను నడువగా
లోకాన ప్రవీణతలో నడిపినదీ అమ్మమనసు

నేర్చిన జ్ఞానంతో పయనించే మార్గంలో
వెలలేని అపరంజి అయినదీ అమ్మమనసు

తీపితీపి జ్ఞాపకాలు జగమంతా తెలిపే
యెదను పలికే సుధలు నింపినదీ అమ్మమనసు

కనిపెంచిన పిల్లలు తనయెదుటే ఎదిగి
వృక్షాలై నీడనిస్తుంటే సంతశించేదీ అమ్మమనసు

శృతిచేసిన రాగం ప్రీతిమీర ఆలపించే
"జాను''తెలుపు నాల్గుమాటలలో ఇమడనిదీ అమ్మమనసు

************

నిద్రపట్టిని ఓరాత్రి
నెట్టు అందుబాటులేనప్పుడు
ఏదో చదువుతుంటే
ఒక లైనుతో ప్రారంబమై ఇలా వచ్చింది

ఇందులో ఫేసుబుక్కు గ్రూపులలో తరచూ కలిసేవారి పేర్లు ఇమడటం యాదృశ్చికం

 

గుర్తుందిలే - గజల్

ఈ ప్రశ్నే కదా నువ్వు నన్నడిగిందీ గుర్తుందిలే!
అదే కదా పదే పదే నే చెప్పిందీ గుర్తుందిలే!

సాయంత్రపు నీరెండలో జాజులను కోస్తూ
విసిరిన పాలనురగల నవ్వేదో గుర్తుందిలే!

ఎదురుపడాలని పెరటిలో తచ్చాడుతూ
మదిన వేసినవలపు మొవ్వేదో గుర్తుందిలే!

పరాకుగా నే నిదురించేవేళ అడుగులో అడుగేస్తూ
ఘల్లుమని సవ్వడి చేసిన కాలిమువ్వేదో గుర్తుందిలే

పులకరించిన పెనవేసి  రెండూ దేహాలేకమౌతూ
మౌనంగా నలిగిన బిడియపుపువ్వేదో గుర్తుందిలే

నేనున్నానని సడిలేని అడుగులేస్తూ
బెదిరిబెదిరి అడుగుల సవ్వడేదో గుర్తుందిలే!

అనురాగం ప్రతిరూపమై లాలించి మురిపిస్తూ
కొసరికొసరి తినిపించిన పాలబువ్వేదో గుర్తుందిలే

నిర్దయగా చేజారిన క్షణములన్నీ లెక్కిస్తూ
హాయిగా ఎగిరిన ఆశల గువ్వేదో గుర్తుందిలే

(జీవిత తొలినాళ్ళ జ్ఞాపకాల నుంచి )

నిషాకన్నుల ఈరేయి - గజల్

 

నిషాకన్నుల ఈరేయి తీయని గాయమేదో రేపుతున్నదోయి!
మునిపంట దాగిన మౌనమేదో ఫక్కున నవ్విపోతున్నదోయి!

ఇటునటు పరుగిడు ఆత్రాలనేత్రాలలో కరిమబ్బు కమ్ముకొస్తుంటే
కబురందేనో లేదోయని వేచివున్న చెలిమది కలతచెందుతున్నదోయి
 

అగరుపూల వాసనతో నిండి పరువమేదో మత్తిలుతుంటే
చిరుగాలి అలలపై ఆకులసవ్వడి నీ అడుగులై ధ్వనిస్తున్నదోయి

వేవేల దీపాలకాంతి నీవులేని వాకిట వెలవెలపోతుంటే
ఆశల ముంగిట ప్రమిదేదో వూగివూగి వెలుగుతున్నదోయి

జ్ఞాపకాలు ఒక్కుమ్మడిగా కాకరపూవత్తులై రాసులు పోస్తుంటే
"జాను" చూడు ఎటుదాగెనో నెలరేడు వెదకి వెదకి విసుగొస్తున్నదోయి!